Thea Janssen Van Toen 

Als je Thea kent, zeg haar dan 
Dat ik naar haar verlang; 
Een-en-dertig jaar, diep in mijn hart, 
Brandt van haar de vlam; 
Maar nu - oh, nu! na al die jaren, 
Een uiterst wrak ben ik - 
Mijn hart staat in de fik! 
 

Als je Thea bent, herinner je dan, 
Negentien zeven-en-zeventig? 
Slechts dertien jaar, als we waren, 
Ons liefde was ons licht; 
Tot plots! zo plots! kwamen de waters, 
En roerde ons apart - 
Om er aan te denken wrings mijn hart. 
 

Als je Thea ziet, zeg haar dan, 
Dat ik haar nooit ben vergeten; 
Elke dag, door all de jaren, 
Herroep in het verleden, 
Van toen, oh toen! wij tezamen, 
Omhelsden in een zoen - 
Mijn hart weens op toen. 
 

Als je van Thea hoort, zeg haar dan: 
Aan haar hangt mijn leven; 
Voor wat is morgen of overmorgen, 
Zonder haar aan me zij? 
Oh, rot! zo, rot! hoe kan ik geven? 
Mijn hart in the goot - 
Veel liever ben ik koud-dood. 
 

Als je Thea kent, Zeg haar dan, 
Dat je een liedje hebt gehoort, 
Van twee tezamen, toen dertien waren, 
En Thea was haar naam; 
Maar 't triest, zo triest! 
Verlieft as ze waren, zo gauw waren zij uiteen: 
Om 't aan te horen ontroert iedereen. 
 

Als je van Thea bent, zeg haar dan, 
Hier roept haar eerste liefde; 
Van Huizen Angela, waar je trouw was, 
Hij zweert je bent zijn liefste; 
En 't was zoet, zo zoet! Je twee tezamen, 
Verlieft en licht in hart: 
Meer dan zijn bloed en zijn ziel ben je waard. 
 

Als je Thea vind, zeg me dan, 
Waar de rozen te sturen: 
E'n rode rosé voor elke dag, e'n roze voor elke maand, 
En een witte rosé voor elk jaar sinds wij uit elkaar zijn gegaan - 
En mooi, zo mooi! zal de dag zijn, 
Dat ik haar weer omhels in een zoen! 
Mooi, mooi! zal de dag zijn, 
Dat ik haar weer omhels in een zoen! 
Mijn geliefde Thea Janssen van toen. 
 

Copyright 2009. All Rights Reserved.